Verloren in de Rust van Kovachevitsa
Geluk is het woord dat in me opkomt als ik kijk naar de uniciteit van het dorp.
Dicht bij de stad Gotse Delchev ligt Kovachevitsa, een kleurrijk dorp in de westelijke Rhodopi Bergen keten. Het uiterlijk is bewaard gebleven sinds de 18de eeuw en wordt beschermd door UNESCO.
Het is juli en ik heb Sofia vroeg in de ochtend verlaten terwijl het weer nog koel is. Ik heb uitgevonden dat het verkeer op dit moment niet druk zal zijn en ik zal Kovachevitsa, ongeveer 215 kilometer verderop, in ongeveer drie uur bereiken.
Ik geniet van het diepe groen van de bomen en velden langs de weg. Wanneer ik naderen Bansko kan ik de verre besneeuwde toppen van de prachtige bergen langs de weg zien. Na de wandeling langs de eco-paden in Kovachevitsa is mijn plan om door het dorp Ognyanovo te gaan en te duiken in zijn thermale wateren. Ze zeggen dat de vrouwen in de omgeving de warmte van het water van Ognyanovo verzamelden en in hun botten opsloegen om zich voor te bereiden op de koude winter.
Zodra je Ognyanovo verlaat, maakt de weg een scherpe bocht en kom ik plotseling in een Roma-ghetto waar blote kinderen rondrennen en genieten van hun vrijheid. Ik ga snel voorbij terwijl honderden van hen in enkele seconden dicht bij elkaar kruipen telkens wanneer ik probeer een foto te maken.
Ik vervolg de kronkelige schilderachtige weg en stop om wat foto's te maken van het prachtige uitzicht op de bergen voor me. Het is een perfect plaatje - de rode dakpannen van een dorp in de verte, omringd door groene velden en bossen.
Ik volg de weg en kom het eerste stenen dorp binnen, Leshten, een authentieke nederzetting met verschillende gerestaureerde oude huizen. Ik ben nieuwsgierig naar het kleihuis, dus ik stop voor de enige kroeg in het dorp. Het is zo stil, ik hoor alleen het gezoem van insecten en het zingen van vogels. De rotsachtige weg links van de kerk is steil, maar het opent zich naar geweldige uitzichten - authentieke witte huizen, met kleurrijke bloemen en grote platte stenen daken en rechts het kleihuis omarmen door struikgewas. Ik loop om het kleine huis - het lijkt op een paddenstoel. Ik fotografeer elke hoek en het voelt alsof ik terug in de tijd ben geteleporteerd naar de tijd van de Flintstones. Alle gerestaureerde huizen in Leshten behouden de authentieke geest van de oude tijden, maar bieden het comfort van de 21ste eeuw en zijn open om toeristen te herbergen.
Het is lunchtijd en ik denk aan een lichte lunch in de kroeg in Leshten. Ik bestel tarator (dat is gemaakt van yoghurt, water en komkommers) en een shopska-salade, gemaakt met tomaten, komkommers, uien en kaas. Genietend van de smaak van zelfgekweekte groenten, doen ze me denken aan mijn kindertijd. Na de prachtige uitzichten en de lichte lunch, besluit ik dat het tijd is om langs de weg naar Kovachevitsa te wandelen. Vlak bij de uitgang van Leshten kom ik bij een huisgalerie: muziek, schilderijen, stenen, kunst, gecombineerd met een ongelooflijk uitzicht op de vallei en de omliggende bergen - simpelweg adembenemend.
Op de rit terug naar Kovachevitsa passeert de weg het dorp Gorno Dryanovo. Hier zijn geen authentieke huizen, het leven gaat sneller en het geluid van motorfietsen is hoorbaar. Je kunt de tabaksdraden voor enkele van de huizen zien. (Tabak wordt geplukt en gedroogd door de inwoners.) Ik zie vrouwen met kleurrijke hoofddoeken en shalwars zitten voor een huis. Ik maak snel een foto en ze glimlachen warm naar de camera.
Na 10 minuten langs de smalle kronkelige weg, omgeven door diepe kloven en adembenemende uitzichten, bereik ik het houten "Welkom in Kovachevitsa"-bord. De huizen zijn geweldig met unieke architectuur. Het dorp zelf ligt in de vallei van een kleine rivier die door de hellingen van de aangrenzende toppen van de Rhodopi Bergen meandert. Ik parkeer de auto voor de oude school en begin te wandelen langs de geplaveide weg. Ik heb geen haast, dus ik kijk om me heen en probeer niet alle huizen in me op te nemen - ze zijn zo verschillend - wit met houten ruime balkons, allemaal bedekt met grote platte stenen. Er zijn niet meer dan honderd huizen in Kovachevitsa. Sommige zijn gerestaureerd door hun nieuwe eigenaars - kunstenaars, natuurliefhebbers en kunstliefhebbers. Het aantal inwoners neemt geleidelijk af. Rust omringt me. Het enige wat ik hoor is het gezang van vogels en het gezoem van bijen. Er is slechts één winkel, waar je alles kunt vinden wat je nodig hebt, en die is in de hoofdstraat.
Ik passeer de kroeg in de hoofdstraat en sla rechtsaf langs de geplaveide straat. Ik voel de grandeur van de hoge stenen muren die de huizen voor me omringen en net voordat ik onder de brug van torenhoge muren doorslip, zie ik de groene eco-padenkaart aan mijn rechterkant. Ik plan de Kaninska Trail - het heeft extreme secties - wat precies is wat ik nu nodig heb. Ik plan onmiddellijk de wandeling van morgen, afhankelijk van het weer. Een wandeling naar de Kanina-rivier om van de natuurlijke schoonheid te genieten is een goede optie, maar mocht het weer slecht worden, dan is het een uitdagend pad.
Ik neem de hoofdweg terug, ga verder omhoog langs de geplaveide weg en bereik het einde van het dorp waar een fontein met echt bergwater - ijskoud, met de smaak van leven zelf - is. Men zegt dat het goed is voor het haar en ik heb heel veel zin om onder het water te duiken, zodat mijn haar net zo glanzend wordt als de zon van de dag. Er zijn veel fonteinen met bronwater in Kovachevitsa, dus mis de kans niet om van hun frisheid te genieten.
Ik ga verder langs de stoffige weg, de schoonheid van het hele dorp duidelijk zichtbaar aan mijn linkerkant, de stenen huizen op de heuvel. Ik kan de verleiding niet weerstaan om een foto te maken. Het voelt als de top van de wereld. Gelukzaligheid is het woord dat in me opkomt als ik kijk naar de uniciteit van het dorp, de klokkentoren van de witte kerk zichtbaar in de verte. Er is geen priester in het dorp, maar de klok luidt elke zondagochtend, ter herinnering aan het christendom.
Het is tijd om in te checken in een van de gastenkamers waar ik urenlang op het houten balkon kan zitten en genieten van het omliggende landschap. Maar ik ben van plan om verschillende wandelingen te maken langs de eco-paden en de volgende dag kan ik naar de top van Bez Bog wandelen, langs het dorp Dobrinishte. Dit is ook een deel van mijn programma, samen met de kristalheldere Bez Bog en Popovo meren op de Pirin Bergen. Ik ga me niet vervelen. Als ik nog meer spanning wil, is de Sint Georgi Kapel dichtbij het dorp. Adembenemende uitzichten over de vallei en Pirin Bergen openen zich daar. Er is ook de grote Kozya Skala Rok, waar kaarten van de sterachtige hemel boven Kovachevitsa zijn gegraveerd. Ik zal genieten van de groenten die in de tuinen van de lokale mensen zijn gekweekt en de lekkere wilde aardbeien, bosbessen en paddenstoelen tijdens mijn verblijf. Bosvruchten kunnen bij de lokale bevolking worden besteld, vraag gewoon de mensen die op het plein zitten en ze geven je aanwijzingen.
Geluiden van de natuur, rust en tijdloosheid zijn de beste woorden om mijn favoriete Kovachevitsa te beschrijven. Ik hou van deze plek samen met veel kunstenaars die inspiratie vinden in de schoonheid van het dorp. Meer dan 20 films zijn op deze magische locatie opgenomen, die je vanaf je eerste blik fascineert.
