Juli Ochtend in Kamen Bryag

“Daar stond ik op een juli-ochtend

Op zoek naar liefde

Met de kracht van een nieuwe dag die aanbreekt

En de prachtige zon….”

Samen zingen met John Lawton van Uriah Heep

De zee is leven, muziek is liefde en de zon is vrijheid. Dit realiseerde ik me in de vroege uren van 1 juli 2012 terwijl ik op de rotsachtige kliffen stond nabij het dorp Kamen Bryag, terwijl ik naar de eerste zonnestralen aan de horizon keek, zingend de tekst van een nummer dat ik al sinds de middelbare school kende. Noem het een openbaring, noem het cheesy sentimenteel, noem het wat je wilt, het maakt niet uit. Ik ben van plan mijn gedachten hier toch niet uit te leggen. Ik wil gewoon praten over een gebeurtenis die een grote impact op mij heeft gehad.

OK, waar was ik precies en wat deed ik daar? Nou, mijn vrienden en ik gingen naar het kustdorp Kamen Bryag in het noordoosten van Bulgarije om juli-ochtend te vieren… je weet wel, de beroemde Bulgaarse traditie?

Het vond voor het eerst plaats ergens in de jaren '80 toen op 1 juli een groep jonge Bulgaarse enthousiastelingen besloot een symbolisch protest tegen het communistische regime dat toen over het land heerste te organiseren door samen te komen op een zandstrand, wachtend op de zon om op te komen, en inspiratie te putten uit de emblematische rockballade Juli-ochtend van Uriah Heep (vandaar de naam). Het was een simpele maar krachtige traditie, dus het sloeg aan en mensen begonnen het overal te vieren. En zo'n dertig jaar later besloot ik ook te zien waar het allemaal om draaide.

Het gaat niet meer om communistische onderdrukking, dat is zeker. De foutloze schoonheid van de natuur en muziek zijn nu belangrijker dan simpele politiek. Ah, ja, het was ook niet zo chaotisch en rommelig als ik had gedacht.

Allereerst had het gebeuren een naam: Juli-ochtend Fest, zo noemden ze het. Het kwam samen met een oprechte rockscene voor de bands om te spelen en een heleboel beveiligingsagenten. Hun taak was de moeilijkste: het gebied krioelde van nieuwsgierige mensen die maar bleven bewonderen de adembenemende uitzichten op de uitgestrekte Zwarte Zee en de steile kliffen die 50 meter boven de schuimende golven rijzen en ze moesten ervoor zorgen dat niemand zich verwondde. Ze hadden zelfs waarschuwingslinten geplaatst om te voorkomen dat fans te dicht bij de rand van de rotsen kwamen. Is dit niet een beetje te veel, dacht ik. Het bleek echter niet zo te zijn. Sommige locals vertelden me dat meerdere mensen in voorgaande jaren naar beneden waren gevallen, dus de veiligheidsmaatregelen waren absoluut noodzakelijk.

We reisden er met de auto naartoe - dit was de gemakkelijkste manier. We namen de afkorting van Varna door het dorp Kichevo, dat helemaal niet druk was en ons enkele adembenemende scènes van eindeloze zonnebloemvelden toonde. Natuurlijk was de traditionele route die door de badplaatsen Golden Sands, Kranevo en Albena loopt ook een optie.

De stad Kavarna was de enige plaats waar we stopten om snel een hap te eten voordat we het kleine dorp Kamen Bryag bereikten. Tegenwoordig staat het algemeen bekend als de rockhoofdstad van Bulgarije en het organiseert Kavarna Rock Fest, een van de grootste muziekfestivals in het land. Daarnaast denk ik dat het de enige plek op aarde is die een zware burgemeester in plaats van een gewone heeft. Ik maak geen grapje. 

Toen we Kamen Bryag verlieten, moesten we een onverharde weg nemen die ons naar het rotsachtige strand bracht waar het evenement zou plaatsvinden. Er was nooit een kans dat we zouden verdwalen, zelfs zonder de hulp van de GPS: de regio was vol met mensen die allemaal in dezelfde richting gingen - naar het grote grasplateau boven de rotsen waar we in minder dan 20 uur de opkomende zon zouden zien. Toen we eindelijk daar aankwamen, voelde ik me een minuut lang alsof ik was geteleporteerd naar de set van Hair. De plek zag eruit als een echt hippiekamp met allemaal tenten, auto’s, motorfietsen en mensen die rondhingen, bier dronken, rockmuziek luisterden, lachten, geïmproviseerde barbecues opstelden en in het algemeen zich amuseerden. Ik was niet teleurgesteld of bang. Ik was opgewonden.

Na deze eerste schok, verzamelden we ons en gingen op zoek naar de beste plek om onze tenten op te zetten. Het was geen bijzonder gemakkelijke klus omdat we laat arriveerden en alle goede plekjes met uitzicht op de zee al bezet waren. Later werd ons verteld dat je voor de middag moet komen als je een betere plek wilt. Uiteindelijk vonden we een OK stuk grond om ons kamp op te bouwen. We maakten het ons comfortabel en begonnen te luisteren naar de geluidstest die plaatsvond op het podium. Het concert zou niet voor de dageraad beginnen.

Hoewel we kwamen voor de zonsopgang, was de zonsondergang ook extreem imponerend. De maan verscheen aan de schemerige lucht onmiddellijk nadat de zon zich achter de rotsen had verborgen en trok een prachtige gouden pad over de rustige zee. Kort daarna verdween het ook en werd de nacht zo zwart als roet. Al het lawaai vervaagde. Misschien lag iedereen gewoon stil op de grond en staarde naar de sterrenhemel, ik weet het niet, ik kon niets zien. Naarmate de nacht vorderde, werd het steeds kouder. De sterke bries die van de zee kwam, deed me echt spijt krijgen van mijn beslissing om mijn winterjas thuis te laten. Maar wie had gedacht dat het zo koud zou zijn midden in de zomer. Ik in ieder geval niet.

Het was een tijdje echt, echt stil. Toen, om ongeveer 3.30 uur 's ochtends: HEE, TIJD OM WAKKER TE WORDEN EN TE FEESTEN, JONGENS!, riep iemand van het podium en de band begon te spelen. Het concert was aan. Een uur later, terwijl de muziek luider werd, veranderde de lucht geleidelijk van zwart naar grijsgroen-paars.

Om 5 uur 's ochtends verscheen John Lawton op het podium en begon zijn optreden. Tegen die tijd was elke ziel wakker, in afwachting van de climax. Om 5.20 hoorde ik de openingsakkoorden van Juli-ochtend. Minuten later zong ik… samen met John, samen met mijn vrienden, samen met iedereen… maar tegelijkertijd was ik me niet bewust van alles wat er om me heen gebeurde. Het moment van helderheid voor mij kwam toen de zon begon door de grijzige poorten van de horizon te breken. Het drong letterlijk tot me door.

De zon kwam felrood tevoorschijn. “Daarom zijn we hier!” schreeuwde Lawton. Hij had gelijk. Mensen omhelsden en kusten elkaar, dansten en verheugden zich terwijl de zon hoger en hoger aan de lucht klom. Iedereen maakte foto's van dit moment, probeerde het magnifieke zicht vast te leggen met hun fancy camera's en dure lenzen. Je kunt de eeuwigheid niet in een kader stoppen, dacht ik, je kunt alleen blij zijn dat je de kans hebt gehad het met je eigen ogen te getuigen.

Het concert eindigde niet voor 7 uur. Iedereen nam deel aan de pret. Zelfs de burgemeester van Kavarna deed mee aan het feest en trad op met een paar nummers op het podium. De zon werd helderder en warmer. Toen de muziek was afgelopen, begonnen de kampeerders rustig in te pakken. Ik kon hun vermoeide, glimlachende gezichten zien terwijl ze in hun auto’s en op hun motorfietsen stapten. Ik wist waarom ze zo gelukkig waren. Ik was om dezelfde redenen ook gelukkig: de zon, de muziek en de zee.

Foto's door Gab Dakovski